<!doctype html public "-//w3c//dtd html 4.0 transitional//en">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="pl">
<head>
    <meta http-equiv="Content-type" content="text/html; charset=iso-8859-2" />
    <meta name="description" content="Złoty Różokrzyż naucza gnostycznego procesu odbudowy pierwotnej duszy w każdym człowieku, który czuje nostalgię za swoj&plusmn; bosk&plusmn; Ojczyzn&plusmn;..." />
    <meta name="keywords" content="Szkoła Duchowa, Złoty Różokrzyż, Gnoza, Międzynarodowa Szkoła Złotego Różokrzyża, Róża i Krzyż, Rozekruis Pers, Transfiguracja, Chrystian Różokrzyż, Ezoteryka, Antoine Gadal, Braterswo Gnostyczne, &brvbar;więty Graal, Jezus Chrystus, Duch &brvbar;więty, Katarzy, Lao Tse, Bóg, Makrokosmos, Mikrokosmos, Reinkarnacja, Tao Te King, &brvbar;wi&plusmn;tynia, Braterstwo Powszechne, Odrodzenie, Dusza, Poszukuj&plusmn;cy, Różokrzyż, Nauka Powszechna, gnoza, gnostyczna, gnostycyzm, transfiguracja, ezoteryczny, makrokosmos, mikrokosmos, chrze&para;cijanstwo, alchemia, Graal, katarzy, kataryzm, reinkarnacja, duch, dusza, poszukuj&plusmn;cy, Spiritual School, Golden Rosycross, Gnosis, International School of the Golden Rosycross, Rose and Cross, Rozekruis Pers, Transfiguration, Christian Rosenkreuz, Esoteric, Antoine Gadal, Gnostic Brotherhood, Holy Grail, Jesus Christ, Holy Spirit, Cathars, Lao Tse, God, Macrocosm, Microcosm, Reincarnation, Tao Teh King, Tempel, Universal Brotherhood, Rebirth, Soul, Seeker, Rosycross, Universal Doctrine, gnosis, gnostic, gnosticism, transfiguration, esoteric, macrocosmos, microcosmos, christianism, alchemy, Graal, cathare, catharism, reincarnation, spirit, soul, seeker" />
    <meta name="author" content="Lectorium Rosicrucianum" />
    <meta name="Language" content="pl" />
    <title></title>
    <style type="text/css">
        body
        {
            font-size: 12.0pt;
            font-family: Book Antiqua;
            font-weight: normal;
            background: #ffffff;
            margin: 0px;
            margin-top: 0px;
            margin-left: 0px;
        }
        #kontener
        {
            width: 97%;
            margin: 10px auto;
        }
        #lewaKolumna
        {
            float: left;
            margin: 5px 5px 5px 5px;
            width: 109px;
            margin: 0;
            padding: 5px;
            padding-bottom: 32767px;
            margin-bottom: -32767px;
            height: auto;
        }
        #prawaKolumna
        {
            margin: 5px 5px 5px 5px;
            margin-left: 120px;
        }
        #menuBoczne
        {
            width: 109px;
            background-color: #D5F9F7;
            vertical-align: middle;
            margin: 0;
            padding: 0px;
            padding-bottom: 32767px;
            margin-bottom: -32767px;
            height: auto;
        }
        #logo
        {
            border: none 0px Background;
            margin: 10px 10px 0px 0px;
        }
        #menuGorne
        {
            margin: 10px 10px 0px 0px;
        }
        #tytulStrony
        {
            width: 100%;
            background-color: #D5F9F7;
            font-family: Book Antiqua;
            margin: 0px 10px 0px 0px;
        }
        #sekcjaGlowna
        {
            margin: 10px 10px 0px 0px;
        }
        #stopka
        {
            font-family: Book Antiqua;
            font-size: 12;
            text-align: center;
            clear: both;
            font-size: smaller;
            margin: 0;
            padding: .5em;
        }
        .podpis
        {
            font-family: Book Antiqua;
            font-size: 10pt;
            font-weight: normal;
            color: #000000;
            text-align: left;
        }
        .RamkaTytul
        {
            font-family: Book Antiqua;
            font-size: 10pt;
            font-weight: normal;
            color: #000000;
            text-align: left;
        }
        .RamkaTekst1
        {
            font-family: Book Antiqua;
            font-size: 10pt;
            font-weight: normal;
            color: #000000;
            text-align: left;
            font-style: italic;
        }
        .RamkaTekst2
        {
            font-family: Book Antiqua;
            font-size: 10pt;
            font-weight: normal;
            color: #000000;
            text-align: left;
        }
        .MenuGorneElementImg
        {
            margin-bottom: 7px;
            border: none 0px Background;
        }
        .MenuBoczneElementImg
        {
            margin-bottom: 13px;
            border: none 0px Background;
        }
        .LogoElementImg
        {
            border: none 0px Background;
        }
        .tytulArtykulu
        {
            font-size: 16pt;
            font-weight: bold;
            margin-bottom: 20px;
        }
        .podtytul
        {
            margin-bottom: 12px;
            font-weight: bold;
            font-size: 16px;
            margin-top: 12px;
        }
        .motto
        {
            font-style: italic;
        }
        .akapit
        {
            text-indent: 1.0cm;
            margin: 0cm;
            margin-bottom: .0001px;
            text-align: justify;
        }
        .podrozdzial
        {
            margin-top: 1cm;
            margin-bottom: 0.5cm;
        }
        .elementZrodla
        {
            margin-top: 1cm;
            margin-bottom: 0.5cm;
        }
        .podrozdzialSzaryItalic
        {
            display: block;
            float: rigtht;
            margin: 10px 5px 10px 10px;
            font-size: 14px;
            background-color: #DDDDDD;
            padding-top: 6pt;
            padding-right: 9pt;
            padding-bottom: 6pt;
            padding-left: 9pt;
            width: inherit;
        }
        .rysunekPoPrawej
        {
            float: right;
            margin: 10px 5px 10px 10px;
        }
        .rysunekPoLewej
        {
            float: left;
            margin: 5px 10px 10px 10px;
        }
        .rysunekCentralnie
        {
            float: none;
            text-align: center;
            margin: 5px 10px 10px 10px;
        }
        .podpisPodRysunkiem
        {
            font-size: 10pt;
            margin-top: 10px;
            padding: 1px 4px 1px 4px;
            border: 1px solid #555;
            margin-left: 110px;width:inherit;}
        .wyodbrebnionyTekstPoPrawej
        {
            float: right;
            margin: 10px 5px 10px 10px;
            font-size: 14px;
            background-color: #DDDDDD;
            width: 330px;
            padding: 6pt 9pt 6pt 9pt;
            font-style: italic;
        }
        .wyodbrebnionyTekstPoLewej
        {
            float: left;
            margin: 5px 10px 10px 5px;
            font-size: 14px;
            background-color: #DDDDDD;
            width: 330px;
            padding: 6pt 9pt 6pt 9pt;
            font-style: italic;
        }
        .wyodbrebnionyTekst
        {
            margin: 10px 5px 10px 10px;
            font-size: 16px;
            padding: 6pt 9pt 6pt 9pt;
            font-style: italic;
        }
        .przypisy
        {
        }
        .przypisyNumer
        {
        }
        .przyciskWcisniety
        {
        }
        .wyroznienieItalic
        {
            font-style: italic;
        }
    </style>
</head>
<body id="pentagram_template">
    <div id="kontener">
        <div id="lewaKolumna">
            <div id="menuBoczne">
                <br />
                <br />
                <p>
                    <a href="../po_rkp_01.htm">
                        <img src="../pl/przyciski/wydawnictwo1.gif" alt="Wydawnictwo" class="MenuBoczneElementImg"></a>
                    <a href="../po_rkp_02.htm">
                        <img src="../pl/przyciski/ksiazki1.gif" alt="Książki" class="MenuBoczneElementImg"></a>
                    <a href="pentagram.htm">
                        <img src="../pl/przyciski/artykuly2.gif" alt="Artykuły" class="MenuBoczneElementImg"></a>
                    <a href="../po_rkp_04.htm">
                        <img src="../pl/przyciski/informacja1.gif" alt="Informacje" class="MenuBoczneElementImg"></a>
                    <a href="tematy.htm">
                        <img src="../pl/przyciski/tematy-1.gif" alt="Tematy" class="MenuBoczneElementImg"></a>
                </p>
                <br />
                <br />
            </div>
            <!--menu boczne-->
        </div>
        <!--lewa kolumna-->
        <div id="prawaKolumna">
            <div id="logo">
                <a href="../index.htm">
                    <img src="../pl/obrazki/combi2.jpg" alt="Lectorium Rosicrucianum" height="49" width="462"
                        class="LogoElementImg"></a>
            </div>
            <div id="menuGorne">
                <a href="../index.htm">
                    <img src="../pl/przyciski/lr1.gif" alt="Lectorium Rosicrucianum" class="MenuGorneElementImg"></a>
                <a href="../po_rkp_01.htm">
                    <img src="../pl/przyciski/rozekruispers2.gif" alt="Rosekruis Pers" class="MenuGorneElementImg"></a>
                <a href="../pl/act_01.htm">
                    <img src="../pl/przyciski/aktywnosc1.gif" alt="Aktywno&para;ci" class="MenuGorneElementImg"></a>
            </div>
            <div id="tytulStrony">
                TEKSTY -&gt; <a href="pentagram.htm">PENTAGRAMY</a> -&gt; &#8222;DLACZEGO JESTEM RÓŻOKRZYŻOWCEM?&#8221;
                &nbsp;
            </div>
            <div id="sekcjaGlowna">
                <!-- pocz&plusmn;tek tekstu -->
                <div class="tytulArtykulu">
                    &#8222;DLACZEGO JESTEM RÓŻOKRZYŻOWCEM?&#8221;</div>
                <div class="motto">
                    (Przemowa J. van Rijckenborgha z okresu 1940-1945)<br />
                    Pytanie, które teraz stawiam jest bardzo bliskie mojemu sercu. Chciałbym wam mianowicie
                    wytłumaczyć, chciałbym wam wyjaśnić, dlaczego jestem Różokrzyżowcem. Rozumiem to
                    tak: człowiek nie jest Różokrzyżowcem na mocy swego przystąpienia do zachodniej
                    szkoły misteriów, nie staje się nim także poprzez członkostwo w Lectorium Rosicrucianum.
                    Nie, człowiek jest Różokrzyżowcem z racji pewnego stanu swej fizyczności, duszy
                    oraz ducha.
                </div>
                <br />
                <div class="rysunekPoPrawej">
                    <img src="img/img56_01_01.gif" alt="" />
                </div>
                <!--rysunek-->
                <div class="akapit">
                    Człowiek może być świadomy tego stanu lub nie, człowiek może poświęcać się takiej
                    czy innej pracy ezoterycznej lub nie; ale to wewnętrzne warunki, wewnętrzny stan
                    określa jego &#8222;być&#8221; albo &#8222;nie być&#8221;. O tym chciałbym z wami mówić: o fizycznym, o
                    dotyczącym duszy oraz o duchowym stanie prawdziwego Różokrzyżowca. O stanie tych,
                    którzy na mocy swej istoty, w jakiś sposób zostali dotknięci polem siły zachodnich
                    misteriów lub przynajmniej mogą się do tego nadawać.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Czuję się ponaglany do tej dyskusji, ponieważ może ona nas tak wiele nauczyć; ponieważ
                    może rzucić tyle światła na różne sprawy; ponieważ może ona doskonale wyjaśnić,
                    niekiedy tak trudne do zrozumienia działania wielu ludzi; ponieważ może ona nam
                    pozwolić zrozumieć wiele cierpienia.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    W tym świecie istnieje bezgraniczne nieszczęście, nieszczęście niezbędne w tej naturze.
                    I trzeba uważać to za uwalniające, kiedy człowiek zaczyna rozumieć to nieszczęście,
                    jego przyczyny i strukturę linii sił, także w tym nieszczęściu i przez to nieszczęście
                    może odnaleźć wewnętrzny pokój; także przez to nieszczęście może przebić się do
                    Światła.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Dlaczego jestem Różokrzyżowcem? Pytanie to zrodziło się ze smutku i z głębokiej
                    rozpaczy. Pytanie to nie jest zagadnieniem wybranym rozumowo, bez związku z życiem,
                    lecz wypływa ono z głębi mojej duszy. Pytanie to zrodziło się z krwi i łez. Jest
                    ono przedmiotem nieustannych rozważań po wielu latach walki.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    PRZYCZYNY SIĘGAJĄ NIESKOŃCZENIE GŁĘBIEJ</div>
                <div class="akapit">
                    Pytanie to pojawiło się z wypełnionym żarem uczuciem, kiedy stało się dla mnie jasne,
                    że prawdy i siły, które przyniosły mi najwyższe szczęście, najgłębszą duchową radość
                    i przemożne wzruszenie, dla innych były niczym, przez innych były deptane niczym
                    śmieci, szmaty. Kiedy zastanawiałem się nad faktem, że to, co sprawiało, że niemiałem
                    z wdzięczności, innych prowadziło do złości, agresji i raniącego działania. Możecie
                    powiedzieć: pańskie doświadczenia są skutkiem działań klasycznego czarnego wroga,
                    który rzuca niezliczone przeszkody na ścieżce wszystkich dzieci Światła, wszystkich
                    służebników Chrystusa. Wroga, który atakuje wszystkich poszukujących Światła wewnątrz
                    i na zewnątrz systemu mikrokosmicznego oraz wykorzystuje krewnych i przyjaciół,
                    aby uniemożliwić pracę w służbie Hierofantów Chrystusowych. Jest to prawda, lecz
                    jedynie prawda połowiczna. Przyczyny tego straszliwego podziału sięgają znacznie
                    głębiej i, aby móc zgłębić te przyczyny w ich atramentowo czarnej otchłani, musimy
                    zacząć szukać u zarania ludzkiej historii w lucyferycznym ładzie natury. Dlatego
                    odwołuję się do pierwszej księgi Mojżesza, pierwszej księgi Biblii, abyśmy, w kontekście
                    tego, co jest tam przedstawione, mogli znaleźć odpowiedź na pytanie: &#8222;Dlaczego jestem
                    Różokrzyżowcem?&#8221; W Księdze Rodzaju 4 czytamy, co następuje:
                    <br />
                    <span class="wyroznienieItalic">&#8222;Adam obcował z żoną swoją Ewą, a ta poczęła i urodziła
                        Kaina. Wtedy rzekła: Wydałam na świat mężczyznę z pomocą Pana. Potem urodziła jeszcze
                        brata jego Abla. Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę. Po niejakim czasie
                        Kain złożył Panu ofiarę z plonów rolnych; Abel także złożył ofiarę z pierworodnych
                        trzody swojej i z tłuszczu ich. A Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę. Ale na Kaina
                        i na jego ofiarę nie wejrzał; wtedy Kain rozgniewał się bardzo i zasępiło się jego
                        oblicze. I rzekł Pan do Kaina: Czemu się gniewasz i czemu zasępiło się twoje oblicze?
                        Wszak byłoby pogodne, gdybyś czynił dobrze, a jeśli nie będziesz czynił dobrze,
                        u drzwi czyha grzech. Kusi cię, lecz ty masz nad nim panować. Potem rzekł Kain do
                        brata swego Abla: Wyjdźmy na pole! A gdy byli na polu, rzucił się Kain na brata
                        swego Abla i zabił go. Wtedy rzekł Pan do Kaina: Gdzie jest brat twój Abel? A on
                        odpowiedział: Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego? I rzekł: Cóżeś to uczynił?
                        Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi. Bądź więc teraz przeklęty na ziemi,
                        która rozwarła paszczę swoją, aby przyjąć z ręki twojej krew brata twego. Gdy będziesz
                        uprawiał rolę, nie da ci już plonu swego. Będziesz tułaczem i wędrowcem na ziemi.
                        Wtedy Kain rzekł do Pana: Zbyt wielka jest wina moja, by można mi ją odpuścić. Oto
                        dziś wypędzasz mnie z tej ziemi i muszę ukryć się przed obliczem twoim. Będę tułaczem
                        i wędrowcem na ziemi, a każdy, kto mnie spotka, zabije mnie. I rzekł Pan do niego:
                        Nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotną pomstę poniesie. Położył też Pan na
                        Kainie znak, aby go nikt nie zabijał, kto go spotka. I odszedł Kain sprzed oblicza
                        Pana, i zamieszkał w ziemi Nod, na wschód od Edenu. I obcował Kain z żoną swoją,
                        a ta poczęła i urodziła Henocha. Potem zbudował miasto i nazwał je imieniem syna
                        swego: Henoch&#8221;.</span>
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    PRZENIESIENI DO INNEGO STANU ŚWIADOMOŚCI</div>
                <div class="akapit">
                    Kiedy w rajskim ładzie siły lucyferyczne z elementu światła zaatakowały ludzkość,
                    dalsze objawienie naszej fali życiowej nie mogło już być kontynuowane w tamtych
                    warunkach. Niebezpieczeństwa zagrażające kosmosowi, światu i ludzkości, pochodzące
                    od nieświętych duchów światła, stały się zbyt wielkie. Dlatego te istoty z naszej
                    fali życiowej, które już wyraziły się w rajskim ładzie, zostały pod względem rozumowo-moralnej
                    świadomości wycofane z elementu światła i przeniesione do stanu świadomości odpowiadającego
                    kosmicznemu elementowi żywej wody. Aby zrozumieć, co to oznacza, powinniśmy porównać
                    ze sobą pierwotne elementy co do ich istoty i aktywności. W Boskim ładzie ludzkość,
                    pod względem swojej świadomości rozumowo-moralnej, pracowała z elementem ognia.
                    Oznacza to, że ludzki promień działania, co do woli, mądrości i aktywności, był
                    niezmierzony, że ludzkie moce były nieograniczone, i że człowiek demonstrował swą
                    praktyczną siłę i ekspansywność niczym młody bóg. Ludzka forma ducha przeszywała
                    wszechświat niczym błyskawica.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    W rajskim ładzie ludzkość, według swej świadomości rozumowo-moralnej, pracowała
                    z elementem światła. Oznacza to, że promień działania człowieka, co do woli, mądrości
                    i aktywności, został znacznie ograniczony w porównaniu z ładem Boskim. Jego wcześniejsze
                    dynamiczne, wszechobejmujące duchowe siły zostały poważnie ograniczone i utajone.
                    Pomimo to, w rajskim ładzie ludzkość żyła we wspaniałej wielkości duszy. Dzięki
                    promieniującej, ogrzewającej, przenikającej wszystko sile kosmicznego elementu światła
                    powstała tam wspaniała hierarchiczna wspólnota wielu wzniosłych fal życiowych. Archaniołowie,
                    Aniołowie, Moce i Trony, stali tam twarzą w twarz z ludzkością. Wszyscy współbrzmieli
                    w niebiańskim chórze duchów, ku chwale Boga.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Jednakże, kiedy ten chór duchów, ta wzniosła, nadnormalna współpraca hierarchii
                    została ponownie zaburzona przez siły lucyferyczne, młoda ludzkość, by ją ochronić,
                    połączona została, pod względem rozumowo-moralnej świadomości z elementem żywej
                    wody. Człowiek pochłonięty został przez ograniczenia materii. Nie był już obywatelem
                    wszechświata, według elementu ognia; nie był już także obywatelem planetarnego kosmosu,
                    według elementu światła; stał się mieszkańcem ziemi. Granice miejsca jego pobytu
                    nakreślone zostały przez elementy wody, powietrza i ziemi. Został on zaprowadzony
                    do samotnego, nieuprawnego obszaru, aby lucyferyczne istoty, które w owym czasie
                    starały się pojmać element światła nie wyrządziły mu krzywdy; a także dlatego, aby
                    później, gdyby nieświętość zdobyła nad nim władzę, nie przeniósł nieświętych procesów
                    rozwojowych i sił do wszystkich światów. Wtrącony został do więzienia, do czasu,
                    gdy będzie mógł być z niego uwolniony.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    To właśnie było doświadczeniem ludzkości, kiedy nastąpiły owe dramatyczne wydarzenia
                    opisane w opowieści z Księgi Rodzaju przytoczonej powyżej. Wcześniej wyjaśniałem
                    już, że emanacja ludzkich iskier Boga z istoty Boga nie powinna być sprowadzana
                    do jednego punktu w czasie. Ta boska emanacja dokonywana jest falami, grupami. Stąd
                    liczba istot należących do jednego boskiego planu nie powinna być rozumiana, jako
                    ściśle ustalona całość. Liczba ta mogła się powiększać w stopniu, w jakim już wypromieniowane
                    istoty realizowały boski plan w jego cudownej czystości.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Kiedy ludzkość dotarła do granic elementu żywej wody, boska emanacja trwała nadal,
                    tak aby, po pierwsze, plan Pana został wypełniony oraz aby człowiek, przez zstąpienie
                    nowego duchowego jądra, został ponownie pobudzony do życia. Musimy także wziąć pod
                    uwagę fakt, że zarówno w ładzie Boskim, jak i w ładzie rajskim pewne ludzkie istoty
                    zostały pozostawione, jako że nie były one naruszone przez lucyferyczną zdradę.
                    Część tych grup, by służyć wielkiemu dziełu, poddała się ziemskim narodzinom; inna
                    część utworzyła ludzką hierarchię istot, które nie miały udziału w upadku, tak zwany
                    Zakon Melchizedecha.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    POJAWIŁY SIĘ DWA LUDZKIE TYPY</div>
                <div class="akapit">
                    I tak wśród ludzkości, która stała się &#8222;z Ziemi&#8221;, ziemska, poprzez narodziny pojawiły
                    się w nowym życiu dwa wyraźnie rozpoznawalne ludzkie typy: człowiek Kainowy i człowiek
                    Ablowy. Co to były za typy? Kain był oraz jest człowiekiem, u którego akcent położony
                    jest na świadomość duchową, człowiekiem, który przede wszystkim odczuwa związek
                    z elementem ognia. Abel był i jest człowiekiem, u którego nacisk położony jest na
                    świadomość duszy, człowiekiem, który przede wszystkim odczuwa związek z elementem
                    światła. Przyczyn tego rozróżnienia można się częściowo doszukiwać w fakcie, że
                    człowiek Kainowy nie został, lub też został jedynie częściowo, wprowadzony do rajskiego
                    ładu i nie poznał wagi świadomości duszy. Z drugiej strony, przyczyn tych powinniśmy
                    szukać w boskim zrządzeniu, aby człowiek, w ziemskich granicach, nigdy nie zapomniał
                    ani o duchowej świadomości, ani też o świadomości duszy, i aby ostatecznie, poprzez
                    niepokoje powstające pomiędzy tymi dwoma ludzkimi typami, odnalazł wiodącą w górę
                    ścieżkę.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Człowiek Kainowy jest w rezultacie budzącym grozę, dynamicznym, ognistym pionierem,
                    świadomym swych duchowych sił i dążącym do ich dalszego rozwoju. Człowiek Kainowy
                    jest bardzo bliski temu wielkiemu człowiekowi, który niegdyś, jako mocarz, wyrażał
                    się w Boskim ładzie. Dlatego Ewa, kiedy ze swej krwi wydaje na świat Kaina, mówi:
                    &#8222;Oto urodziłam człowieka, Pana&#8221;. Ponieważ w Ewie, tej matce świata, żyło w postaci
                    mglistego obrazu z przeszłości wspomnienie Boskiego ładu. To wspomnienie w jej oczach
                    urzeczywistniło się w Kainie.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Człowiek Ablowy jest człowiekiem pełnym duszy, pełnym miłości, mistykiem. Nie niepokoi
                    go zmierzch bogów. Nie odczuwa drżenia wielkich, ukrytych sił. Nie zanurza on swych
                    pięści w czarnej ziemi w dręczącym go pragnieniu tworzenia, wyniesienia tej bezkształtnej
                    formy do postaci pięknej świątyni. Ablowy człowiek wygrzewa się w promieniach światła
                    swojej duszy. Marzy i śpiewa w cieple boskiego oddechu światła. Czegóż jeszcze miałby
                    pragnąć? W jakim lepszym miejscu mógłby przebywać? Czy jego krew z każdym uderzeniem
                    serca, nie mówi o boskiej miłości? Cóż obchodzi go budowanie świata? Czyż nie widzi
                    przed sobą owiec, które dają mu wszystko, czego potrzebuje do życia? Nie, nie jest
                    on egoistą. Jego dusza przepełniona jest wdzięcznością i jego pierwszą myślą jest
                    złożenie z tej obfitości dziękczynnej ofiary Bogu.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    ABEL WYCZUWAŁ BOGA, ALE KAIN ZNAŁ BOGA!</div>
                <div class="akapit">
                    I ofiara Kaina nie zostaje przyjęta! Zakipiał ze złości, jego oblicze odmieniło
                    się, jego twarz zachmurzyła się z niepohamowanego żalu. Czyż zmierzch bogów nie
                    płynął w jego krwi? Abel odczuwał Boga, ale on, Kain, znał Boga. Jego ofiara świętowana
                    była świadomie, z wnętrza. Nie ofiarowywał on tego, co otrzymał. To przecież mógłby
                    zrobić każdy. Kain ofiarowywał to, co sam stworzył i zrobił! Dlaczego Bóg nie przyjął
                    tej ofiary? - wykrzyknął Kain do nieba. Dlaczego Bóg nie przyjął tego, co on zbudował?
                    Dlaczego Bóg odrzucił to, co wydobył on z głębi ziemi? Tego Kain nie wiedział! Potok
                    uczuć wytrącił go z równowagi.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    W tym psychologicznym momencie Bóg przemówił do niego: <span class="wyroznienieItalic">
                        &#8222;Czemu się gniewasz i czemu odmieniło się twoje oblicze? Wszak byłoby pogodne, gdybyś
                        czynił dobrze, a jeśli nie będziesz czynił dobrze, u drzwi czyha grzech. Kusi cię,
                        lecz ty masz nad nim panować&#8221;.</span> Ten ognisty człowiek, mocarz, musi zrozumieć,
                    że nie można negować duszy. Musi zrozumieć, że pomimo, iż jest on większy według
                    ducha, iż jest wszechobejmujący i świadomy, to tak jak Abel musi być cichy, oddany
                    i pobożny według duszy, i w pokorze składać ręce w pełnym tęsknoty uwielbieniu.
                    Dlaczego? - pytamy. Czyż Kain nie ma serca, czyż Kain nie posiada życia duszy? Czy
                    to, że pragnie on złożyć Bogu ofiarę, ofiarę z wnętrza, nie dowodzi czegoś przeciwnego?
                    Tak, z pewnością. Kain posiada życie duszy, lecz to życie duszy nie zaświadcza o
                    pobożności. Siły krwi Kaina, jego popędy, jego stan umysłu, jego serce, kontrolowane
                    są przez głowę.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    POPRZEZ DUSZĘ MUSI ROZWINĄĆ SWEGO DUCH</div>
                <div class="akapit">
                    Aby zrozumieć tę trudność, potrzeba nam ezoterycznej wiedzy. Zarówno u człowieka Kainowego, jak i Ablowego zasadnicza świadomość życiowa spoczywa w formie fizycznej. Podstawa świadomości każdego człowieka znaleziona może być na ziemi i w tym, co ziemskie. Dlatego, z tej ziemskiej rzeczywistości życia musi on poszukiwać Boga i odnaleźć Boga, poprzez doprowadzenie do pełnego rozwoju współpracujących części potrójnego ludzkiego objawienia. Oznacza to, że boskie ścieżki odnalezione mogą być jedynie poprzez całkowite, głębokie połączenie ducha, duszy i ciała, bez zaniedbania żadnego z tych aspektów.</div>
                <div class="akapit">
                    Odnalezienie boskich ścieżek jest możliwe, staje się możliwe, poprzez zastosowanie wszystkich praw ducha, duszy i ciała. Dlatego to Kain nie powinien rozpoczynać od ducha, lecz od duszy. Poprzez duszę powinien rozwinąć swego ducha. Poprzez duszę dochodzi do emanacji światło dobiegające od Ojca. To Światło, Chrystus, jest tym, który objaśnia nam Ojca. Bez światła duszy jako zasady prowadzącej, ognisty duch Kain jest nieposkromiony, porywczy, jest poszukującym, a więc eksperymentującym, tym, który ryzykuje wszystko, a przez to tym, który upada; jest człowiekiem, który spada w otchłań ze spalonymi skrzydłami.
                </div><!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Dlatego w naszej Szkole Duchowej dowiadujemy się i wiemy o tym, że ścieżka poszukujących prawdziwego życia rozpoczyna się w sercu, w przybytku światła. W prawdziwej pobożności, bez ognistego wynoszenia się, powinniśmy święcić naszą ofiarę na ołtarzu przybytku serca i powinniśmy błagać tego, który jest ponad wszelkim czasem, aby był lampą u naszych stóp. Tak, w prawdziwej pobożności, powinniśmy asymilować światło Chrystusa. Dopiero wtedy człowiek Kainowy naprawdę będzie Kainem-posiadaczem. Gdyż poprzez światło objaśniony mu zostaje ogień. Za pośrednictwem światła Chrystusa, ogień w przybytku głowy rozpalony zostaje przez samego Boga, i Bóg staje się przewodnikiem Kaina na drodze ku jego wielkiemu powołaniu. Jedynie poprzez światło duszy możliwe jest prawdziwe boskie objawienie w przybytku głowy. A bez boskiego objawienia, pomimo wszelkich swych duchowych właściwości, Kain jest zagubiony, chaotyczny i z jednej strony rujnuje to, co z drugiej strony zbudował. „Jeśli nie będziesz czynił dobrze, u drzwi czyha grzech. Kusi cię, lecz ty masz nad nim panować.”
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    ABEL Z NATURY JEST CZŁOWIEKIEM DUSZY</div>
                <div class="akapit">
                    Trudno jest Kainowi nauczyć się tej lekcji. Pobożność mu nie odpowiada. Oddanie
                    i spontaniczna, religijna uległość sprawiają, że staje się nerwowy i zawstydzony.
                    Wewnętrznie czuje się do tego zbyt wielki. Jest to dla niego zbyt dziecinne. Owszem,
                    Kain pragnie złożyć ofiarę, lecz stojąc wyprostowany, jak człowiek mający władzę.
                    Kain nigdy nie nauczył się modlić. Żyje w złudzeniu, w złudzeniu wielkości, w złudzeniu
                    niezależności.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    To złudzenie wzmaga jego gniew w stosunku do bardziej prymitywnego, naturalnego
                    Abla, który nie napotyka problemów. Abel nie ma trudności z tym, aby zacząć od właściwej
                    strony. Abel z natury jest człowiekiem duszy. Żyje on w świetle i żyje z praw światła.
                    Przeszkodą dla Abla jest to, że światło mu wystarcza, że nie doświadcza tęsknoty
                    za ogniem. Dlatego Abel pozostaje dzieckiem i jego dalszy rozwój będzie, być może,
                    niezwykle powolny, gdyż wisi nad nim niebezpieczeństwo krystalizacji.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Kain dobrze zdaje sobie z tego sprawę i dlatego ma skłonność, by nie przywiązywać
                    wagi do istoty duszy i by gardzić Ablową świadomością duszy. Dlatego Kain decyduje
                    się zaprzeczyć swojej świadomości duszy, wygnać aktywność duszy ze swojej istoty,
                    pokazać drzwi światłu Chrystusa. Tak, w przypływie złości, zabija swego wewnętrznego
                    Abla. Na boskie wołanie odpowiada: &#8222;Czyż jestem stróżem brata mego?&#8221;. Prawo duszy,
                    aktywność duszy nie interesuje go. Nie jest on dzieckiem, jest człowiekiem.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Jednakże człowiek, który zabija światło duszy, staje się mroczny. Jego oczy ciemnieją.
                    Rolnik-mag, wykorzystujący swe wyższe zdolności, gubi się w swym własnym chaosie.
                    Rola, którą uprawia, nie przynosi już owoców. Lecz jego dynamiczny temperament domaga
                    się owoców, pragnie on rezultatów i tak staje się niespokojnym uchodźcą, przemierzającym
                    w swej ucieczce całą ziemię. Jej powstawanie, rozkwit i przemijanie budzi w nim
                    nadzieję, stymuluje jego energię, lecz potem ciska go w dół między ruiny jego domku
                    z kart.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    W TEJ ROZPACZY BÓG WYCIĄGA KU NIEMU RĘKĘ</div>
                <div class="akapit">
                    W tym smutku Kain żałuje: &#8222;Zbyt wielka jest wina moja, by można mi ją było odpuścić&#8221;.
                    Nie widzi dla siebie możliwości ratunku, uważa się za zbiega winnego morderstwa.
                    W swym umyśle postrzega nadchodzącą nienawiść ludzi Ablowych, prześladowanie, którego
                    będzie musiał obawiać się od tego typu ludzi przez wieki. W jaki sposób będzie mógł
                    przeżyć, czując tak wielką winę? Tym bardziej, że nie może on być jak Abel. Nawet
                    teraz, kiedy odkrył, że negacja duszy, brak prawdziwej pobożności jest przyczyną
                    jego upadku, zdaje sobie także jasno sprawę z tego, że nie będzie w stanie posunąć
                    się do negacji swej duchowej świadomości. Aktywność ognia nie powstrzyma Kaina.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    W tej rozpaczy Bóg wyciąga ku niemu rękę. Wyznacza ścieżkę rozwoju dla typu Kainowego
                    oraz daje mu list żelazny na całą wieczność. Zapewnia mu znak nietykalności: &#8222;Ktokolwiek
                    by zabił Kaina, siedmiokrotną pomstę poniesie. Położył też Pan na Kainie znak, aby
                    go nikt nie zabijał, kto go spotka. I odszedł Kain sprzed oblicza Pana, i zamieszkał
                    w ziemi Nod, na wschód od Edenu&#8221;. Ta ziemia Nod, na wschód od Edenu, bezpośrednio
                    odnosi się do zmartwychwstania. Powinniśmy widzieć tę ziemię Nod jako zmartwychwstanie
                    duszy, które w pełni odpowiada wewnętrznej duchowej naturze Kaina. Tu ogień i światło
                    doprowadzone zostają do równowagi pod względem ich praw i sił. Nowy stan duszy zostaje
                    tu powołany do życia przez łaskę Boga. Stan duszy, który ofiarowuje duchowi pełną
                    sposobność rozwoju jego sił. Dlatego jest napisane: &#8222;I obcował Kain z żoną swoją,
                    a ta poczęła i urodziła Henocha. Potem zbudował miasto i nazwał je imieniem syna
                    swego: Henoch&#8221;. &#8216;Henoch&#8217; znaczy dosłownie &#8216;wtajemniczenie&#8217;. Kain osiąga wtajemniczenie.
                    To, czego szukał w swych tysiąckrotnych, nieprzerwanych wysiłkach, lecz czego nigdy
                    nie odnalazł, teraz zostaje mu ofiarowane. Odkrywa on ścieżkę wiodącą wzwyż. Podczas
                    gdy Abel w swym stanie duszy wciąż siedzi medytując i wygrzewając się w boskiej
                    miłości, Kain podąża od siły do siły, ze znakiem nietykalności w swej duszy.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Ten znak nietykalności nie jest znakiem zewnętrznym. Nie, jest to coś, co posiada
                    on w swej krwi, stan krwi, który umożliwia duchowi Kaina osiągnięcie jego celu.
                    Kain pragnie być niebiańskim rewolucjonistą. Bóg umożliwia mu to. I tak, w swej
                    chwale, Kain buduje miasto, miasto Henoch, miasto wtajemniczenia, pra-Christianopolis,
                    lożę na dole, która pobłyskuje w kierunku loży na wysokości, w kierunku zakonu Melchizedecha,
                    i wzywa ją dynamicznym okrzykiem: &#8222;Przybądźcie i pomóżcie nam!&#8221;
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">                        
                        Spójrzcie, we wszystkim widzę jasno rozświetloną odpowiedź na moje pytanie: &#8222;Dlaczego
                        jestem Różokrzyżowcem?&#8221; Kto z wnętrza, pod względem ciała, duszy i ducha jest Różokrzyżowcem,
                        odpowiada poniższym właściwościom:
                    <ul style="margin-top:2px;">
                        <li>należy do typu Kainowego;</li>
                        <li>posiada potężne właściwości świadomości leżące w sferze duchowej;</li>
                        <li>ma tendencję do ignorowania aspektów duszy i praw duszy, do naginania ich do swoich
                            autorytarnych gustów, do gardzenia nimi ze względu na swój stan i naturę;</li>
                        <li>ze względu na swój stan krwi wykazuje wielkie zainteresowanie naukami humanistycznymi
                            i będzie asymilował duchowe dobra tych nauk jako nieodzowny pokarm;</li>
                        <li>przez to cierpienie rozpozna swój błąd, morderstwo swej duszy. I oprócz nauk humanistycznych
                            ustanowi ognisty kościół Chrystusa, tak by dzięki kontroli i aktywności duszy, duchowy
                            rozwój przyjął właściwy kierunek;</li>
                        <li>w ten sposób, rozpalony przez Ducha Boga, umrze w Jezusie Panu w dobrowolnym poddaniu,
                            tak że odrodzony przez Ducha Świętego, będzie mógł podążać przed oblicze Pana do
                            ziemi Nod, na wschód od Edenu. To znaczy: przebudzony przez Ducha Świętego w nowym
                            stanie duszy, w całkowitej harmonii z jego usposobieniem, narodzi się z niego Henoch,
                            wtajemniczenie. Nie wtajemniczenie ofiarowane z góry! Wtajemniczenie narodzone z
                            niego samego!</li>
                        <li>I tak, ze swymi braćmi i siostrami pod względem ducha, duszy i ciała, zbuduje miasto.
                            Miasto Henoch, lożę na dole, która z mrocznego łona ziemi, w imię Ojca i Syna i
                            Ducha Świętego, woła do Hierofantów Światła: &#8222;Przybądźcie i pomóżcie nam!&#8221;</li>
                    </ul>
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="akapit">
                    Jest to siedem cech charakterystycznych Różokrzyżowca. Przez wieki był on prześladowany
                    i ludzie próbowali go zabić. Jest on prześladowany i ludzie próbują zniszczyć jego
                    dzieło. Ścigają go, lecz on otrzymuje pocieszenie. Zostaje ukrzyżowany, lecz jednak
                    żyje. Bóg opatrzył go znakiem, tak aby nikt go nie zabił. Wszyscy, którzy przeciw
                    niemu podejmują działania, pobici zostają siedmiokrotnie, ponieważ pracuje on dla
                    wielkiego Braterstwa ludzi. Odnalazł on i zdobył różę na krzyżu.
                </div>
                <!--akapit-->
                <div class="podtytul">
                    J. van Rijckenborgh</div>
            </div>
        <!--sekcjaGlowna-->
    </div>
    <!--prawa kolumna-->
    <div id="stopka">
        <hr />
                &copy; 1996-2008 <a href="mailto:info@zloty-rozokrzyz.org">Lectorium Rosicrucianum</a>
    </div>
    </div><!--kontener-->
</body>
</html>
�