TEKSTY -> PENTAGRAMY -> AQUARIUS - CZŁOWIEK Z DZBANEM WODY

AQUARIUS - CZŁOWIEK Z DZBANEM WODY

Okres, w który wchodzimy, jest powiązany ze znakiem Aquariusa. Słowo to pochodzi z łaciny i oznacza „należący do wody”.¹ Jednakże w astrologii Wodnik jest kojarzony z żywiołem powietrza, a nie z wodą. W jaki sposób możemy wyjaśnić tę sprzeczność i jakie jest jej znaczenie dla naszych czasów?

Aquarius, rycina, 1972.
Foto Pentagram.

Ten znak zodiaku jest ukazywany jako mężczyzna wylewający zawartość amfory lub dzbana. Obraz ów jest wspólny dla wielu kultur. W kabale dzban jest przedstawiany jako wiadro. Według Friedricha Weinreba czysta źródlana woda wylewana w świątyni została wprowadzona w związku ze Świętem Szałasów (Sukkot): „Alegoria wylewania należy do jedenastego znaku zodiaku [...], który jest symbolizowany przez wiadro. Kiedy Gog i Magog, ludy tego świata, zniszczą się nawzajem, woda - czas - zostanie wylana. Nowy świat się zbliża, nadchodzi czas końca”.²

Ewangelia Łukasza mówi, że Jezus polecił swoim uczniom, aby przygotowując Paschę poszli za „człowiekiem niosącym dzban z wodą”.³ Odnosząc się do zwyczaju ofiarowania czystej wody podczas Święta Szałasów, Jezus mówi:

„Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada pismo: z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej”.⁴ Podobnie w objawieniu Jana mówi się o „żywej wodzie”: „I pokazał mi rzekę wody żywota, czystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka”.⁵ Tutaj woda została przyrównana do uzdrawiającej duchowej energii płynącej z niebios.

Jeśli znak Wodnika nie jest powiązany z żywiołem wody, lecz powietrza, to być może odnosi się to do niebiańskiej, duchowej energii. Martin Sorge pisze: „Wylewanie oznacza odkrywanie czegoś nowego, co było ukryte do danego momentu. Jeśli dzban reprezentuje ciało, to jego zawartość duchowa zostaje w tym znaku odkryta.”⁶

Aquarius w musicalu Hair

Musical Hair wyprodukowany w 1967 r. również rozwijał ten motyw. Uważany przede wszystkim za protest przeciwko wojnie w Wietnamie, zawdzięczał swój sukces głównie temu, że wyrażał ducha czasów, uosobionego przez ruch hipisowski, tworząc przez to połączenie z nadchodzącą Erą Wodnika. Ulubioną piosenką tych, którzy rozumieli ducha tych czasów, była piosenka Aquarius:

MUSICAL HAIR

Musical został napisany w 1967 r. przez Jamesa Rando i Jerome Ragniego, dwóch bezrobotnych aktorów. Pomimo pewnych początkowych trudności, wyprodukowanie musicalu udało się przy wsparciu założyciela Nowojorskiego Festiwalu Szekspira. Premiera miała miejsce 17 października 1967 r. i stała się wyrazem poglądów na życie wielkiej liczby młodych ludzi w latach 60. Claude, młody chłopak ze wsi, przybywa do Nowego Jorku, by zapisać się do wojska. Spotyka w parku trzech hipisów: Bergera, Hope i Jeanie, którzy pomagają mu odkryć świat wolnej miłości, odrzucić nienawiść i wszelkie burżuazyjne konwenanse. Claude zakochuje się w dziewczynie o imieniu Sheila. Ale wtedy jego oddział musi odjechać do Wietnamu. Aby umożliwić mu ostatnie spotkanie z Sheilą, Berger ubiera się w mundur wojskowy Claude’a i na kilka godzin zajmuje jego miejsce. Jednak wówczas zostaje wydany sygnał do odjazdu. Berger ginie w Wietnamie. Na koniec musicalu czworo przyjaciół staje nad grobem Bergera i śpiewa: „Wpuśćcie słońce...”

„Gdy księżyc jest już w siódmym domu,
A Jowisz zrównuje się z Marsem,
Wówczas pokój prowadzi planety
A miłość kieruje gwiazdami.

To właśnie brzask Ery Wodnika
To Era Wodnika
Aquarius! — Aquarius!

Harmonia i zrozumienie
Sympatia i pełne zaufanie
Żadnych już fałszerstw i drwin
Złote żyjące sny
Krystalicznie mistyczne objawienie
Prawdziwe wyzwolenie umysłu
Aquarius ! - Aquarius!” itd.

Musical Hair jest protestem przeciwko broniom masowej zagłady i grupom rządzącym, które przygotowują się do jej użycia. Ulubiona piosenka o Wodniku wyraża tęsknotę wznoszącą się do nieba i jego planetarnych energii.

Co godne uwagi, wystąpiło po tym więcej wojen, niż kiedykolwiek wcześniej. Gog i Magog wciąż niszczą siebie nawzajem, jak pisał Weinreb. Dopóki nie ma pokoju wewnątrz człowieka, Wodnik nie przynosi pokoju. Raczej odkrywa to, co ukryte. Myśli i uczucia stają się widoczne. W tym kontekście Wodnik nie stwarza żadnej konkretnej jakości i nie zdejmuje odpowiedzialności z człowieka, ale zmusza go do podjęcia wyboru. Duchowe przesłanie musicalu to: „Wpuśćcie słońce!” lub: „Istnieje wyraźne przeświadczenie, a przynajmniej poczucie nadziei, że coś lub ktoś pojawi się, aby wyprowadzić nas z tej dżungli. Tymczasem zaś najlepszym rozwiązaniem jest, byśmy szli własną drogą, kierując się swymi własnymi decyzjami”. ⁷

Konferencje Wodnika

W czasie kiedy był produkowany musical „Hair”, Lectorium Rosicrucianum zorganizowało pięć Konferencji Wodnika pomiędzy rokiem 1963 a 1967. Podczas tych konferencji została przekazana duchowa odpowiedź na pytanie, co powinno zostać zmienione i urzeczywistnione, aby umożliwić pozytywną reakcję na wpływ nadchodzącej Ery Wodnika.

Uwalniający impuls ducha życia jest blisko połączony z trzema strumieniami misteriów. Ręka Chrystusa. Rzeźba z przedsionka katedry Vézelay, około 1140 r. n.e.

Już w 1935 r. Z. W. Leene, jeden z założycieli Szkoły Duchowej Złotego Różokrzyża, powiedział: „Wodnik jest erą ekspansji, wolności i oświecenia. Gdybyśmy tylko mogli docenić prawdziwe znaczenie słowa Wodnik, powitalibyśmy je z nieskończonym entuzjazmem! Wielu ludzi, w szczególności tych zainteresowanych duchowym aspektem życia, skupiło się na celu, jaki wyznacza Wodnik; na tym ideale, który tak długo był wyczekiwany i poszukiwany. [...] Jeśli jesteśmy istotami pragnącymi ducha, musimy połączyć głowę i serce. Woda Życia wypłynie wówczas z naszego serca wprost do świętego ognia w naszym myśleniu.”⁸

Konferencje Wodnika były poświęcone właśnie temu celowi. Podczas pierwszej konferencji odnowiennej Wodnika w 1963 r. zadanie to i dane nam możliwości zostały objaśnione następująco: „Tak więc teraz otrzymaliście główne przesłanie konferencji odnowiennej Wodnika: objawienie ducha; zstąpienie w człowieka słowa Boga, ducha Boga; udział w Synostwie; powrót Chrystusa; wtajemniczenie w misteria powszechnego Różokrzyża. [...] Sytuacja, której teraz doświadczamy, pojawiała się już wiele razy w historii ludzkości, zawsze, kiedy trzeba było zebrać plon i zwieźć go do stodół. W związku z tym procesem możemy więc dosłownie mówić o powrocie Chrystusa. [...] W bliskiej przyszłości Szkoła Duchowa będzie musiała stać się wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy naprawdę urzeczywistniają nową postawę życiową. Dopiero wówczas stworzą oni pomocną, konstruktywną siłę w naszym świecie, który tak bardzo się zmienia.”⁹

Obraz czasów końca i czasów zbiorów zawsze był łączony z Wodnikiem. W takim okresie Mesjasz przychodzi „na obłokach niebieskich, podobny do Syna Człowieczego”¹⁰. Pierwsi chrześcijanie myślący, że powrót Chrystusa będzie miał miejsce na ziemi, byli bardzo rozczarowani.¹¹ „Obłoki niebieskie” oznaczają spotkanie, do jakiego dochodzi na zupełnie innej płaszczyźnie. Jest to wymiar eteryczny, wymiar żywej duszy, gdzie są świętowane duchowe zaślubiny pomiędzy oblubieńcem a oblubienicą. Proces ten jest również symbolicznie przedstawiany przez połączenie duszy z duchem. Ścieżka prowadząca na tę płaszczyznę jest ścieżką duchową, lecz przygotowuje się ją na ziemi.

Konferencje Wodnika w latach 1963-1967 były impulsami przekazanymi przez Braterstwo Różokrzyża. Otworzyły one drogę do nowej ery duchowego wglądu i wyniesienia ponad przestrzeń i czas.

¹ J. Martin Sorge, Transzendente Astrologie (Transcendentalna astrologia). Ariston Verlag, Genewa, 1981, s. 245.
² F. Weinreb, Die Symbolik der Bibelsprache (Symbolika języka Biblii), Origoverlag, Zurich 1969, s. 60 i nast.
³ Ew. Łukasza 22:10.
⁴ Ew. Jana 7:37-38.
⁵ Objawienie 22:1.
⁶ J. Martin Sorge, op.cit.
⁷ Scott Miller, Let the Sun shine in - the Genius of Hair (Niech zaświeci słońce - geniusz Hair), Heinemann, Portsmouth 2003, s. 125.
⁸ Zaczyn Aquariusa, Pentagram, październik 1997, s. 6, 8 (wydanie angielskie).
⁹ J. van Rijckenborgh, C. de Petri, The Light Vesture of the New Man (Szata świetlna nowego człowieka), Pierwsza Konferencja Wodnika. Rozekruis Pers, Haarlem, 1989, s. 43-44 i 47-48.
¹⁰ Ks. Daniela 7:13.
¹¹ J. Taubes, Abendländische Eschatalogie (Eschatologia Zachodu), Matthez Seits Verlag, Monachium 1991, s. 67: „Pierwotna wspólnota oczekuje nadejścia Królestwa, jej sytuacja staje się tym bardziej dramatyczna, im dłużej musi czekać”.