Temat miesiąca, czerwiec 2008

 

Wiedza pozorna czy wiedza prawdziwa?

 

 

Obszerna wiedza ezoteryczna ma duże znaczenie w świecie, lecz dla drogi duchowej jedynie autentyczna wiedza,

taka którą człowiek sam zdobył poprzez doświadczenie ma jakiekolwiek znaczenie.

 

Powyższy cytat stanowi niejako esencję przeprowadzonej niegdyś wśród uczniów wymiany doświadczeń na temat pracy otwartej naszej Szkoły.

 

Liczne centra miejskie Lectorium Rosicrucianum organizują w mniej lub bardziej regularnych odstępach czasu rozmowy w kręgu, podczas których członkowie i zainteresowani mają możliwość wymiany zdań na tematy duchowe związane z nauką Różokrzyża. Być może sami braliście już kiedyś udział w takiej rozmowie.

 

Podczas wymiany doświadczeń, o której powiedzieliśmy na wstępie, podkreślano jak charakterystyczne dla tych wszystkich rozmów jest to, że ich uczestnicy posiadają wielką wiedzę. Znakomicie orientują się w najróżniejszych ruchach ezoterycznych, zarówno minionych jak też „dzisiejszych”, a także z łatwością są w stanie zrozumieć treści przekazywane przez Szkołę Różokrzyża poprzez jej uczniów.

 

„Obszerna wiedza ezoteryczna ma duże znaczenie w świecie…” Tak, to prawda. Nasze społeczeństwo nagradza ją szacunkiem.

 

„Gdzie skarb wasz, tam serce wasze”.

To co interesuje Cię naprawdę, z głębi serca, będzie cię przyciągać.

 

W Szkole Duchowej zebrali się ludzie, którzy chcą powtórzyć drogę odrodzenia człowieka, który niegdyś miał kontakt z Duchem. Celem tej drogi duchowej jest, byśmy w naszej świadomości, w naszej duszy, rozpoznali nasze związanie z naturalnym dwubiegunowym światem i byśmy więzi te rozwiązali oraz dopuścili w duszy inne siły pochodzące z wyższego porządku. Może się to dokonać krok za krokiem. Jest to proces przemiany. Proces, którego podstawą jest wiedza i doświadczenie.

 

Wiedza o wielu różnych faktach naszego ładu świata i życia w dwubiegunowości zostaje wówczas zastąpiona wiedzą o całokształcie wzajemnych powiązań oraz istocie zjawisk.

 

Wiedzę tę każdy sam musi odkryć, w swoich własnych doświadczeniach, w obrębie swojego własnego świata, w którym żyje. W rozmowach przeprowadzanych w Szkole Różokrzyża chodzi o to, by wskazywać na tę szczególną wiedzę i zwracać na nią uwagę.

 

Akcent leży zatem nie na sferze rozumu, lecz na zrozumieniu istoty świata, ludzi, rzeczy, sytuacji, relacji i związków w połączeniu z sercem, z duszą.

 

Cicha obserwacja prowadzi do spojrzenia w głąb siebie. Przy tym szybko da się zaobserwować, że najczęściej automatycznie pojawia się osąd, myśli lub sympatie na dany temat, które podyktowane są tym, jak zostaliśmy ukształtowani poprzez wychowanie, kulturę i ducha czasu. Rozpoznanie tego pomaga nam wyjść z tego automatyzmu. Jeśli zatem udaje nam się wejść w ciszę, może pojawić się nowe spojrzenie na sprawy, mogą otworzyć się nowe idee.

 

Przykład: przeżycie pojęcia „pokora” może na przykład pojawić się gdy człowiek doświadcza, jak jego własne starania o jakąś sprawę, którą koniecznie chce osiągnąć, zostają pokrzyżowane i wszystkie jego wysiłki spełzają na niczym. Wydaje się, że szczęście go opuściło i nie widzi żadnej szansy dla swojego celu. Może to stać się elementarnym doświadczeniem własnych granic.

 

Kiedyś zrezygnuje ze swoich starań i wewnętrznie „puści wodze luzem”. To, jak wówczas rzeczy same się ułożą, zdaje się być przypadkiem. Jednak patrząc z wyższego punktu widzenia zdarzenia wykazują pewną logiczną ciągłość i w ten sposób sytuacja rozwiązuje się zgodnie z pewną wewnętrzną prawidłowością.

 

Pokora oznacza wówczas również: nauczyć się rozpoznawać swoją pozycję w obrębie wielkiej całości i mieć odwagę dopuścić wyższą sprawiedliwość.

 

Indywidualna Boska opieka, o której dowiadujemy się poprzez życiowe doświadczenia, staje się wyrazem więzi świata duchowego z człowiekiem. Ich wielka waga zaczyna być widoczna dla każdego człowieka, który poszukuje w swoim życiu drogi Ducha, rozpoznaje ją i wprowadza do swojego życia.

 

W doświadczeniach naszego życia chodzi tylko o ten jeden punkt: mamy dojść do Boskiego poznania i nauczyć się rozumieć język Ducha. Gdy zaś wiemy o pewnych rzeczach, możemy je również czynić. Przecież „jesteśmy tym, co robimy”.

 

I tak w wiedzy zdobytej w sposób autentyczny zawarty jest duchowy język. Język ten łączy ze sobą wszystkich, którzy to samo czynią. Niekiedy bez słów.